کافه فرزانگان

کاش آن قدری دانش داشته باشیم که جرئت کنیم"بشنویم"

کافه فرزانگان

کاش آن قدری دانش داشته باشیم که جرئت کنیم"بشنویم"

بازنشر نوشته ها نگارنده را خوشحال میکند؛ نیازی به اجازه نیست :)
فقط اگر جایی نوشتیدشان آدرس بدهید که بروم و بخوانم و ذوق زده بشوم :)

بایگانی
محبوب ترین مطالب

۲ مطلب در دی ۱۳۹۰ ثبت شده است

 بسم الله...

 سلام!

+ سرگردانم و بی قرار

هرچند دنیا بر قرار دلم نمیچرخد اما عمریست بی قرار تو می چرخم

محاسنت را در دست میگیری و آن طرف جوانی قطعه قطعه می شود

و من فکر می کنم تو را میان حادثه گم کرده ام

تو دست به کمر می گیر و شیر مردی شرمنده

 فرزندانت تو را صدا می کند

و من فکر می کنم نداشتن برادر در زمانه چه دردی ایست

تو از تشنگی کودک بی تاب می شوی و تیر سه سر هدیه اوست

و من فکر می کنم این کودک نشانه ی چیست؟

تو مردی را به یاری می خواهی

و من فکر می کنم معنای مردانگی تنها با تو بودن است و بس

تو می روی و آنکه می ماند جز زیبایی نمی بیند

تو می روی و من فکر می کنم منتظران حسین(ع) حسین را کشتند

و من...

از خودم بیم دارم

آنانکه اصحاب تو شده اند چگونه دل دادند

و آنانکه بر تو تیغ کشیدند تو را دیده بودند و جدت را به پیامبری قبول داشتند و با تو اینگونه کردند

و من از خودم بیم دارم که نگار هرگز ندیده ام را چگونه بشناسم

تنها تو را دارم تا تو را گم نکنم

به حق خودت خودت را به من بشناس

که من از خودم بیم دارم

و حسین را میان حادثه گم کرده ام.....

 

+ ماجرا به کله شقی من بر می گرده. خیلی وقته سعی دارم آروم شم ولی خب نمی شه. اصلا یه چیزی مثل چی می کشتم سمت شیطونی و شلوغ کاری و... به قول خانم محمدی هر جا یه انفجاری چیزی شد بدونید پای فاطمه در میان است! آدم دیوونه بازی های خاصم. آدم تجربه های ناب نوجوونیم. شدیدا هم از کارهای خلاف عرف به شرطی که اون عرف یه عرف غلط باشه استقبال می کنم. در عین دیوونگی و  پر بودن از انرژی حالم که بد باشه و باطریم که خالی شده باشه تحملم از تحمل یه مار آبی زرد سمی هم تشویش آمیز تر و سخت تر می شه.... شواهد نشون می دن که شیطنت های من با ورود به دبیرستان بیشتر و شدیدتر شده. از فتح پشت بوم توی روز 5 ام مدرسه گرفته تا گشتن بین خیابون های اطراف دانشگاه تهران. از کلیسا رفتن و کلی حرف زدن و کل انداختن و بعد عین آهو تو گل موندن گرفته تا والیبال بازی کردن توی هوایی که سلول های آدم رو منجمد می کنه...!!!

روزی که رفتیم کلیسا خیلی چیزا یاد گرفتم. خیلی با یه حرف خودم کیف کردم( الآن می گید این دختره چه قدر ادعا داره... دارم دیگه... تو قسمت بعدی پست می خونیدش...) کلی استدلال کردم. یه محیط جدید دیدم. یه تجربه تازه. یا مثلا اون روزی که رفتم دم در خونه پرشین اینا که جزوه اجتماعیمو بگیرم. یا مثلا اون روزی که نگار اومد تا مثلا درس بخونیم!!! این دوران رو دوست دارم... حتی می شه گفت عاشق این دورانم. دورانی پر از تجربه. پر از فکر های نو . پر از دیوونگی... پر از غرور ....

می دونید چیه؟ توی این مدت خیلی به آینده و این چیزا فکر کردم. بالاخره بعد از مدت ها به یه هدف مشخص رسیدم. دلم می خواد به یه جایی برسم که هیچ روزی مثل یه روز دیگه برام نباشه. از حدیث پیامبر فعلا به همین تیکه اش رسیدم. شاید تو امتحانای ترم دوم به این نتیجه برسم که هر روزم باید بهتر از  روز دیگه ام باشه. اگر بتونم یه جوری پیش برم که هر روزم متفاوت باشه هر کاری که توی اون روز انجام می دم به بهترین شکلش انجام می شه چون برام تازه است. این پاراگراف نتیجه فکر و خیال ها من توی ایام امتحانای ترم اول بود!!!

 

+ این روزها می گذرد بدون اینکه ذره ای تغییر داشته باشد

 به این فکر می کنم که یه آدم چه قدر می تونه بیکار باشه که دنبال این باشه که از همه چی یه فلسفه ای درست کنه.... به این

نتیجه می رسم که چه قدر بیکارم....

به این فکر می کنم که یه آدم چه قدر می تونه عوضی باشه که بعضیا رو فراموش کنه وقتی خرش از رو پل گذشت... به این نتیجه می رسم که چه قدر عوضی ام.....

به این فکر می کنم که یه آدم چه قدر می تونه ادعا داشته باشه و بعد عین بادکنک بشه خالیش کرد.... به این نتیجه می رسم که چه قدر پرمدعام....

به این فکر می کنم که یه آدم چه قدر می تونه سست باشه تو تصمیمش که حتی یه روز هم نتونه بهش پایبند باشه..... به این نتیجه می رسم که چه قدر سستم.....

به این فکر می کنم که یه آدم چه قدر می تونه دورو باشه که پشت و روش به اندازه شونصد درجه باهم فرق داشته باشه.... به این نتیجه می رسم که چه قدر رو دارم....

به این فکر می کنم که یه آدم تا چه حد می تونه آدم نباشه که همچنان تو دایره آدم ها باقی بمونه..... به این نتیجه می رسم که آدم بودن چه قدر سخته.....

به این فکر می کنم که چرا گاهی سریع جوش میارم؟ چرا گاهی به هم می ریزم؟چرا گاهی یادم می ره کی ام؟چرا گاهی با توهم زندگی می کنم؟ چرا گاهی دورو می شم؟ چرا گاهی حسود می شم؟ چرا گاهی پر توقع می شم؟ چرا گاهی کور می شم؟ چرا گاهی ناشکر می شم و.....

.... به این نتیجه می رسم که هنوز آدمم....

به این نتیجه می رسم که آدم های دنیا هنوز خیلی زیادن.....

به این نتیجه می رسم که  جوش آوردن، به هم ریختن، فراموشی، متوهم بودن، دورویی، حسودی، کوری، پرتوقعی، ناشکری و..... صفت آدماست. فقط اگه از یه اندازه ای بیشتر بشه بشر داراشون دیگه آدم نیست....

به این نتیجه می رسم که اگه قرار بود این ضعف ها وجود نداشته باشه توی "آدم"، آدم الان منقرض شده بود....

شاید هم منقرض شده..... ما خبر نداریم.....

شاید 2012 سال انقراض آدمه................. براش دعا کنیم گرچه :

از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به دست حضرت هابیل........

از همان روزی که فرزندان آدم زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید......

                                                                             آدمیت مرده بود..... گرچه آدم زنده بود......

پ.ن: این یه مطلب بود که برای سال نو میلادی نوشته بودم. دیدید چه قدر به روزم من؟!!!

پ.ن2: این روزها شیرین می زنم.....

                                             بی آنکه پای فرهادی در میان باشد....

پ.ن3: چه قدر دیشب عذاب کشیدم.... چه شب عذاب آور و  سختی بود دیشب..... وحشتناک بود.....

پ.ن4:

وقتی تو نیستی

نه هست های ما چونان که بایدند

نه بایدها

مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض می خورم

عمریست لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره میکنم

باشد برای روز مبادا

اما در صفحه های تقویم

روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هرچه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما کسی چه میداند

شاید امروز نیز روز مبادا باشد

وقتی تو نیستی

نه هست های ما چونان که بایدند

نه بایدها

هر روز بی تو روز مباداست

آیینه ها در چشم ما چه جاذبه ای دارند

آیینه ها که دعوت دیدارند

دیدارهای کوتاه

از پشت هفت دیوار

دیوارهای صاف

دیوارهای شیشه ای شفاف

دیوارهای تو

دیوارهای من

دیوارهای فاصله بسیارند

آه.....

دیوارهای تو همه آیینه اند

آیینه های من همه دیوارند

                            ( فکر کنم مال قیصر امین پور باشه )

 

پ.ن5:

چه قدر دلم براتون تنگ شده بود رفقا. خوشحالم که بالاخره تموم شد.... اوووووووووووووووووووووووووووووووووووف. حالا یه نفس می کشم از اعماق وجودم و به کارام ادامه می دم. این ترم ایشالا بهتر شکل می گیره. متفاوت تر و خاص تر!!! روم هم کم نمی شه. کیف می کنید؟!!!

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ دی ۹۰ ، ۲۰:۳۰
فاء
 بسم الله...

سلام!

اینجا به هیچ چی نمی شه اعتماد کرد... اینجا نمی شه به هیچ چی دل بست...

                                                                                   اینجا چه خبره...؟

                                                                                            اینجا هیچ خبری نیست....

من خیلی چیزا داشتم. بی عرضه بودم که همه رو از دست دادم.... یه چیزایی هست که نمی شه براشون دلیلی پیدا کرد

                                                                                     اینجا چه خبره...؟

                                                                                               اینجا هیچ خبری نیست..

اینجا همه چی غیرواقعیه. اینجا همه چی تصویره. اینجا همه چی مجازیه. همه چی دروغه....

                                                                                     اینجا چه خبره....؟

                                                                                                 اینجا هیچ خبری نیست....

من حسودیم می شه به بچه های راهنمایی...

خدا!مگه اونا  چی کار کرده بودن که یه دعای غیرممکن رو براشون ممکن کردی؟خدا! چرا اونا می تونن 4 سال دیگه توی راهنمایی زندگی کنن؟زندگی کنن نه خفه شن تو درس. من با وجود اینکه خودمو خیلی باز گذاشتم، تو دبیرستان دارم خفه می شم. من....                                                                 خدا! اینجا چه خبره....؟

                                                                                              اینجا هیچ خبری نیست.....

فعلا به اقتضای محیط و جو جدید مجبور به درس خوندنم. بتونم از زیرش در می رم ولی اگه بعد از یه ماه امتحانا  نیومدم حتما تیتر بزنید تو روزنامه ها: دانش آموزی زیر فشار درس خــفه شد....!!!

می بینید.... هنوز آدم راهنماییم. خیلی بد عادتم نه.....

پ.ن۱:

اگه یه ماه نبودم نگید صاحب کافه مرد ها... نیست شد ها... من هستم

پ.ن۲:

امروز اصلا روز خوبی نبود..........

تا یه ماه دیگه

یاعلی...

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۲ دی ۹۰ ، ۲۰:۳۰
فاء