کافه فرزانگان

کاش آن قدری دانش داشته باشیم که جرئت کنیم"بشنویم"

کافه فرزانگان

کاش آن قدری دانش داشته باشیم که جرئت کنیم"بشنویم"

بازنشر نوشته‌ها نگارنده را خوش‌حال می‌کند؛ نیازی به اجازه نیست.
فقط اگر جایی نوشتیدشان آدرس بدهید که بروم و بخوانم و ذوق زده بشوم.

بایگانی
محبوب ترین مطالب

۷ مطلب در مرداد ۱۳۹۷ ثبت شده است

بسم‌الله...

سلام!

+

این روزها من توی سه چهار تا مهدکودک فعالیت می‌کنم و مهم‌تر و جالب‌تر از خودِ این فعالیت برایم، این است که من را به این کار می‌شناسند؛ شبیهِ نوشتن‌م.

شاید ایده‌های ما به دردِ بقیه‌ی فعالینِ این حوزه هم بخورد.

از بچه‌ها برایتان نوشته‌ام و می‌نویسم ولی فعلا این عکس‌ها را داشته باشید.

ان‌شاءالله و اگر دغدغه‌های جدید بگذارند از این به بعد مفصل‌تر و با جزئیاتِ بیش‌تر می‌نویسم ازشان.




این‌حا زمستان بود و با هم دعا کردیم برای اوضاعِ باران. بچه‌ها هم آدم‌برفی درست کردند با برفِ شبیه‌سازی شده!




سعی‌م بر این است که بچه‌ها را از هر موقع که اذیت نشوند توی مهد بپذیریم. هرچند که بچه‌های کوچولوتر مراقبتِ بیش‌تر می‌خواهند.

خدا را شکر که مادران‌شان به ما اعتمادِ کافی دارند.

یکی از اعصاب‌خردکن‌ترین اتفاق‌ها توی مهد برایم این است که هر دو دقیقه مادرها درِ اتاق مهد را باز کنند!

این‌جا فاطمه هدی جان‌مان حدودا چهار ماهه است :)




یکی از سرگرم‌کننده‌ترین بازی‌های مهد؛ ماهی‌گیریِ آهن‌ربایی.

روی ماهی‌ها برایشان یک سری کار نوشته بودیم که انجام بدهند.



این فرفره‌ها!

این بازی هم به بزرگ‌ترها حسابی چسبیده بود!



سفره‌ی بسته‌بندیِ پکِ افطارِ بزرگ‌ترها شد سفره‌ی خاله‌بازیِ کوچولوترها





این‌جا نیمه‌ی شعبان است و ماجرای خورشیدِ پشت ابر را برای بچه‌ها گفتیم.

به‌شان گفتم که درست است پشتِ ابر است اما همین که روزی وجود دارد و نوری را می‌بینیم یعنی خورشید هست.

گفتم یک روزی حتما ابرها کنار می‌روند و خورشید می‌آید بیرون.

گفتم برای آمدنِ خورشیدِ عالم دعا کنند...




همیشه دغدغه‌ی تیمِ مهدکودک محصولاتِ فرهنگیِ درست و حسابی بوده‌اند.

نشستیم و با بچه‌ها انیمیشن‌های ایرانیِ کاردرست را پیدا کردیم و جورچینِ چوبی‌شان کردیم.

کلی از شخصیت‌های داستان گفتیم و راجع به‌شان حرف زدیم.




و نقاشی!

عضوِ ثابتِ مهد!



۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ مرداد ۹۷ ، ۰۱:۱۶
فاء

بسم‌الله...

سلام!

+

امروز به این فکر می‌کردم که خداوند حسرت‌های ما را چه‌جوری باهامان حساب می‌کند؟

بعد نشستم و حسرت‌هایم را نوشتم.

این که دل‌م می‌خواسته توی چه موقعیت‌هایی جای چه کسانی باشم.




واقعا خیلی زشت می‌شود اگر برای حسرتِ پیاده‌رویِ اربعین آدم اجر نگیرد!

باید یک کمی نیت‌هایم را خالص کنم..



پ.ن یک:

از حسرت‌هایم بخواهم بنویسم یک لیستِ بلندبالا باید تحویل‌تان بدهم ولی همین حسر‌ت‌ها یک جاهایی شده‌اند چراغِ راه؛ که این راه را بگیر و برو جلو.

شما از سطحی‌ترین‌هاش حساب کنید تا ارزش‌مندترین‌ها.

یکی از بزرگ‌ترین حسرت‌های من از کودکی این بود که چرا پسرهای فامیل هیئت دارند و من نه؟

همین روزهاست که هیئتِ عقیله‌ی عشق (س) پنج ساله بشود.

جایی که شد برطرف‌کننده‌ی یکی از بزرگ‌ترین حسرت‌های من...


پ.ن دو: ‌

این روزها دل‌م می‌خواهد به بعضی‌ها بگویم:" یک آجر هم جای من روی دیوار سفت کنید، یک سطر کتاب هم جای من برای بچه‌ها بخوانید، یک مریض را هم به نیتِ من ببینید.."  شبیهِ همان ده قدم توی جاده به جای من بردارِ بزرگ‌راهِ نجف-کربلا...

آدم‌ها، خیلی‌هاشان رفته‌اند و من و بی‌توفیقی‌م توی اتاقِ کتاب‌خانه نشسته‌ایم و پست می‌نویسیم...


پ.ن سه:

این روزهایی که می‌گذرد اسم‌ش جوانی است.

خدای عزیزم، توی این روزها اجازه‌ی یک سری کارها را به‌م ندهی بعدا اوضاع‌‌م سخت‌تر می‌شودها!

یک فکری بکن به حالِ من!

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ مرداد ۹۷ ، ۰۲:۰۸
فاء

بسم‌الله...

سلام!

+

قبل‌ترها، شاید حدود شش هفت سال پیش، خیلی روی مسائل می‌ایستادم. مشکلی اگر پیش می‌آمد باید در لحظه حل می‌شد. معمولا هم این سماجت‌م کار دست‌م می‌داد و اوضاع را پیچیده‌تر می‌کرد.

البته که این روزها هم راجع به بعضی دیگرانِ مهم‌م همین شکلی هستم و همه چیز را باهاشان باید در لحظه حل کنم و سر همین قضیه خیلی وقت‌ها اعصابِ مادرم را خرد می‌کنم ولی اخیرا بیش‌تر به صبر و قدرتِ زمان باور پیدا کرده‌ام.

این روزها بیش‌تر به مشکلات وقت می‌دهم برای حل شدن؛ خیلی بیش‌تر. مثلا دو سال!

نمونه‌اش هم این است که به آدم‌ها فرصتِ بیش‌تری برای فهمیدنِ حرف‌هایم می‌دهم. هرچند روزهای اولِ دانش‌گاه کمی اذیت شدم و مجبور شدم ادبیات‌م را قدری تغییر بدهم - کاری که هیچ‌وقت زحمت‌‌ش را به خودم نداده بودم! - ولی زمان، توی این قضیه قدرت‌ش را بدجور به‌م نشان داد.

ترمِ دومِ دانش‌گاه باوجودِ آن که زیاد حرف نمی‌زدم، یک سوءتفاهمِ عجیب برای یک سری از هم‌دوره‌ای‌ها پیش آمد.سوءتفاهمی که آن قدر قوی بود که ترکیبِ یک گروهِ دانش‌جویی را کاملا دگرگون کرد!‌

وقتی دوباره آن روز را مرور می‌کنم، یادم می‌افتد که همان وقت به خودم گفتم: "اه! فلانی چه‌قدر غیرقابل تحمل‌ه برا من! هرگز نمی‌تونم حتی باهاش هم‌کلاسی باشم!"

یکی دو بار به تاکیدِ یکی دیگر از دوستان سعی کردم درست‌ش کنم که اتفاقِ خاصی نیفتاد.

من هم رهایش کردم؛ حدودِ یک سال.

و توی این یک سال به اجبار، به خاطرِ انتخاب واحدها، به واسطه‌ی یک سری اتفاقِ مشترک، سه چهار پروژه‌ی مشترک را باهم انجام دادیم و چند روز پیش دیدم که زمان خیلی چیزها را حل کرده. در این حد که حتی جملاتِ نصفه نیمه‌ی هم را می‌فهمیدیم! در این حد که یک جایی گفتم:"ببین شکیبا، فلان چیز."

و منظورم دقیقا خلافِ فلان چیز بود!

و برداشتِ شکیبا هم دقیقا همان منظورِ اصلیِ من بود!

یک ارتباطِ ایده‌آل! 

حالا این قضیه زیاد چیزِ مهمی نیست. مهم این است که حداقل در برخوردها دچارِ سوءتفاهم‌های اعصاب‌خردکنِ انرژی‌بر نمی‌شویم.

این بین البته یک سری افراد را هم کاملا از دایره‌ی ارتباط‌م گذاشتم کنار.

شاید دو سه سال دیگر بیایم و از قدرتِ زمان راجع به آن‌ها هم بگویم..


به‌علاوه که به پیام‌های غیرمنتظره و ناگهانی و حتی ناشناس توی پیام‌رسان‌ها هم عادت دارم!

اما این موردِ اخیر (که ماجراش را برایتان می‌گویم) را واقعا فراموش کرده بودم و روی‌ش هم حسابی باز نکرده بودم.

حدودِ دو سال و نیم پیش یکی از اطرافیان‌م ارتباطِ بسیارِ نزدیکی را با کسی انتخاب کرد که اگر می‌خواستم سطحِ ارتباط‌م را در همان میزان قبلی نگه دارم، همه‌ی انرژی‌م صرفِ حاشیه‌های ارتباطی می‌شد. دقیقا شبیهِ یک ویروس که می‌افتد به جانِ کامپیوتر و هی توی رم برنامه‌ی جدید باز می‌کند و همه‌ی فضا را اشغال می‌کند و سرعت را کم.

با کمالِ احترام به انتخاب‌ش، بعد از یکی دو ماه کلنجار رفتن با خودم یک کمی ارتباط را محدود کردم و واگذارش کردم به زمان و قدرت‌ش.

و یکی دو روز پیش پیامی دریافت کردم که راجع به اتفاقاتی که افتاده حرف بزنیم و به تعادل برسانیم‌ش.

این‌جا بود که برای چندمین بار به زمان و قدرت‌ش ایمان پیدا کردم؛ که این‌قدر مهم و قدرت‌مند است که خداوند هم به‌ش قسم خورده.

- در این مورد از نتیجه‌ی تصمیم‌ش نپرسیدم؛ خیلی شخصی بود. -



زمان خیلی چیزها را حل می‌کند،

کفِ روی رودخانه را از بین می‌برد،

غبارها را می‌خواباند.

و ته‌ش می‌ماند آن چیزی که برای مردم سودمند است.

آخرش معلوم می‌شود چه چیزی درست است و چه چیزی غلط.

خیلی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که دوست داشتم توی چه بازه‌ای از تاریخ زندگی کنم. شاید زمانِ حضرت نوح(ع)، شاید صدرِ اسلام، شاید روزگارِ حضرتِ مسیح(ع)، شاید اوایلِ انقلاب و...

و بعد درست همان لحظه به این فکر می‌کنم که همین‌قدری که اوضاعِ آن روزها برای من معلوم و واضح است و اوضاعِ روزگارِ خودم مبهم، احوالاتِ اقوامِ دیگر هم (با قدری کم و زیاد) همین بوده.

یک روزی هم می‌رسد که برای اقوامِ پس از ما، اوضاع و احوالِ ما همین‌قدر واضح و روشن خواهد شد.

ولی مهم، زمانِ درست است.

که فرموده‌اند فرزندِ زمانه‌ی خود باشید..

این است قدرتِ زمان..




پ.ن یک: 

أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِها فَاحْتَمَلَ السَّیْلُ زَبَداً رابِیاً وَ مِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی النَّارِ ابْتِغاءَ حِلْیَةٍ أَوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ کَذلِکَ یَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمَّا ما یَنْفَعُ النَّاسَ فَیَمْکُثُ فِی الْأَرْضِ کَذلِکَ یَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ

مصحف شریف، سوره‌ی رعد، آیه‌ی 17


پ.ن دو:

پیراهنی که عطر تو را می‌دهد کجاست؟

وقتی که نیست بوی تو، کنعان جهنم است..

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ مرداد ۹۷ ، ۱۶:۲۶
فاء

بسم‌الله...

سلام!

+

بعد از دوندگی‌های پشت سر هم برای سمپاد به یک نتیجه رسیده‌ام:

حضرات تصمیم‌شان را درباره‌ی سمپاد گرفته‌اند و هیچ چیز هم نمی‌تواند نظرشان را تغییر بدهد.


بعد از کلی مقاومت برای برگزار نکردنِ آزمون، حالا یک آزمونِ تکراری از بچه‌ها گرفته‌اند و شما اظهارات را ببینید.


⭕️ مجید قدمی رئیس سازمان آموزش و پرورش استثنایی معتقد است: 

مهم این نیست تست هوش در دسترس باشد، حتی اگر دانش‌آموز این پرسش‌ها را حفظ هم کرده باشد، باهوش است.


مفهومِ رواییِ آزمون انگار برایشان یک شوخی است!

 

دل‌م می‌خواهد به‌شان بگویم که عزیزان! من فقط یک دانش‌جوی سالِ دومِ روان‌شناسی هستم ولی این را ترم اول یادمان دادند که اگر می‌خواهید تست هوش یا شخصیت یا هر کدام از این آزمون‌های روان‌سنجی را بدهید تعجیل کنید؛ قبل از آن که توی درس‌هایتان سئوال‌هایشان را ببینید و تفسیرشان را بخوانید.

به‌مان گفتند اگر جوابِ آزمون را بلد شدید دیگر آن تست برایتان کارایی نخواهد داشت.

و من نمی‌دانم شما این اظهارات را از کجا آوردید...

نمی‌دانم افتضاحِ حوزه‌های کرمان را چه طور می‌خواهید رفع و رجوع کنید.

دل‌م می‌خواهد بینِ بی انصافی‌ها به نوعِ پوشش‌م این جنس اتفاق‌ها را توی بوق کنم که همه ببینندشان‌. این که دخترهای دوازده ساله را در محیطی که نامحرم‌شان حضور داشته مجبور کرده‌اند چادرشان را دربیاورند؛ وگرنه حق ندارند آزمون بدهند...


دچارِ یک مغالطه‌ی بد شده‌اید؛

ما الان روی این بحث نمی‌کنیم که مدارس سمپاد داشته باشیم و یا همه‌ی مدارس‌مان کیفیت‌شان بالا برود.

ما الان وضعیت‌مان این است که سمپاد داشته باشیم یا مدارسِ غیرانتفاعی برای پول‌دارها و مدارس دولتی با سطح بسیار منفاوت برای آن‌ها که نمی‌خواهند ارقام نجومی خرج تحصیل‌شان کنند.

ما توی این وضعیت هستیم!

وگرنه گه مگر ما دیوانه‌ایم بگوییم یک گروه را جدا کنید در حالی که همه‌ی‌ مدارس دولتی کیفیت مناسب دارند؟!


شما تصمیم‌تان را راجع به سمپاد گرفته‌اید.


راحت دروغ می‌گویید.

همه‌ی اصولِ حرفه‌ای و اخلاقی را زیر پا می‌گذارید.

کاش حداقل شهامتِ پذیرفتن کارهایتان را داشتید..

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۷ مرداد ۹۷ ، ۰۳:۱۱
فاء

بسم‌الله...

سلام!

+

از مصیبت‌های جابه‌جایی‌های مکرر که بگذریم این اسباب‌کشی یک نتیجه‌ی بزرگ داشت برایم:" ما چه‌قدر اثاثِ اضافه داریم در خانه."

وسایلی که توی این حدودِ یازده سال سکونت حتی یک بار هم درشان نیاوردیم،

رخت‌خواب‌هایی که از وقتی یادم هست یک کمد را توی اتاق اشغال می‌کردند و مساحت‌شان از مساحتِ کفِ کلِ خانه هم بیش‌تر است؛ یک جورهایی انگار اگر خانه را با تشک فرش کنیم بازهم اضافه می‌آید!

ظرف‌هایی که مهمان‌های خیالی‌ای که قرار است ازشان استفاده کنند توی خانه جا نمی‌شوند!

وسایلی که چند وقت خودم را برای خریدشان اذیت کرده‌ام و گم‌ شده بودند و در این حین پیدا شدند.

ما چه‌قدر اثاثِ اضافه داریم..



ابتدای جاگیر شدن در خانه‌ی جدید با یادآوریِ این مسئله که قرار است یک روزی این خانه را هم عوض کنیم همه‌ی تلاش‌م را کردم که وسایل‌م "مختصر و مفید" بشود.



مستاجری یک خوبی دارد؛

مدام به آدم یادآوری می‌شود که قرار است از این خانه برود و این "چیز"هایی که دور خودش جمع کرده، وبالِ گردن‌ش خواهد شد‌

مستاجری کمی شبیه مسافر بودن می‌ماند.

آدم را یادِ این می‌اندازد که ته‌ش باید همه‌ی این‌ها را جمع کند و بریزد توی یک نیسان و والسلام.



ته‌ش باید همه‌ی این‌ها را جمع کنم و بریزم توی یک نیسان و والسلام..



پ.ن:

بله، این یک شوخی نیست؛ ما هنوز درگیرِ اسباب‌کشی هستیم!



[عنوان از خطبه‌ی صد و هشتاد و سومِ نهج‌البلاغه‌ی حضرت امیر (ع) است]

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۵ مرداد ۹۷ ، ۲۲:۲۶
فاء

بسم‌الله...
سلام!
+
از وقتی یادم‌ می‌آید مسئله‌های اطراف‌م مسائلِ مربوط به خانم‌ها بوده؛ در جای‌گاه‌ها و نقش‌های متفاوت‌شان در طول زندگی‌.
مسئله‌ی کار کردنِ خانم‌ها، تحصیل‌شان، حق طلاق‌شان، میزان مهریه‌شان، نوع پوشش‌شان، نقش دختری‌شان، جای‌گاه مادری‌شان، نحوه‌ی تاثیرگذاری‌شان، کم‌بودهای حضورشان در جامعه و...
یک وقتی فکر می‌کردم این تجمعِ مسائلِ مربوط به خانم‌ها به خاطر چی‌ست؟
وظیفه‌شان مهم‌تر است؟
کارشان را درست انجام نداده‌اند؟
یا چون من خودم عضوی از این دسته‌ام بیش‌تر دور و برم می‌بینم‌ و می‌شنوم‌شان؟


جوابِ دقیقی برایش پیدا نکردم ولی می‌خواهم راجع به یک مسئله‌ی مهم حرف بزنم.
گرچه موضوع، به صورتِ مستقیم به من مربوط نمی‌شود و من هم اصلا صلاحیت نظرِ کارشناسانه حول‌ش را ندارم ولی به عنوانِ طرح مسئله از من بپذیریدش:


نقشِ مادری مهم است؟ خیلی زیاد. و چه کسی است که این گزاره را تایید نکند؟
اما چه چیزی باعث شده که گزاره‌ی مقابل‌ش را زیاد نبینیم و زیاد به‌ش نپردازیم؟ ( این قیدِ زیاد را به خاطر این نوشتم که شاید محیطی که من بررسی‌ش کردم "فاقد" این پرداختن بوده)
چرا به نقشِ پدر بودن آن‌قدرها نپرداختیم؟
یک بار گعده‌ی بحثی داشتیم راجع به مدلِ اشتغالِ خانم‌ها. ( جا دارد توی یک پست چیزهایی هم از نظراتِ مطرح‌شده در آن جلسه بنویسم.) بحث رسید به این‌جا که از هرچیزی بگذریم از مدلِ رفتارهای بچه، تاحدی مشخص می‌شود که مادرش شاغل است یا نه.
این‌جای بحث یکی از معلم‌هایمان حرفی زدند که من را برد توی فکر: " همون‌قدری که شاغل‌ بودن یا نبودنِ مادر رو می‌تونید توی رفتارِ بچه ببینید، این رو  هم می‌تونید متوجه بشید که آیا پدرِ این بچه می‌بوسدش یا نه. آیا پدرش به‌ش محبت می‌کنه. "
به جرئت می‌توانم بگویم که پدر یک دختر، نقشِ بسیار پررنگی را در احساس امنیتِ دخترش ایفا می‌کند. گنجینه و اندوخته‌ی محبتِ وجودِ یک دختر را پدرش در اولین جای‌گاه می‌تواند پر کند. و اگر این گنجینه خوب پر شود، می‌شود امنیتِ عاطفیِ دختر.
چند وقت دقیق شدم روی رفتارهای پدرهای دور و برم. تعدادِ زیادی‌شان وظیفه‌شان را به عنوانِ پدر آن‌جور که باید، انجام نمی‌دادند‌.
و شاید خودشان هم متوجهِ این نقص در انجام وظیفه نمی‌شدند.
جای‌گاه پدری، مخصوصا برای دخترها، آن‌قدر مهم است که خیلی از مشکلات‌ِ بزرگ‌سالی‌شان را می‌سازد.
شبیهِ همان اثری که نقص در انجامِ وظیفه‌ی مادری به وجود می‌آورد.
پس چرا کسی معترضِ این وضع نیست؟
چرا وظیفه و نقشِ پدری، آن چیزی نیست که ما هی اهمیت‌ش را به هم یادآوری کنیم؟

چرا نگران‌ش نمی‌شویم؟
چرا مسئله‌ی یک کارگروه‌مان نمی‌شود سامان دادن به فضای کاری، طوری که به انجامِ وظیفه‌ی پدری کمک شود؟

پدرها نقش‌شان را خوب بازی کرده‌اند؟ می‌توانم با تقریبِ خوبی به این سئوال جوابِ منفی بدهم.

شاید پرداختنِ عجیب‌وغریب به نقش‌های خانم‌ها، ما را از نقش‌های آقایان غافل کرده‌.

شاید جای‌گاهِ شغلی‌شان، نقشِ نان‌آوربودن‌شان، همه‌ی نقش‌های دیگر را محو کرده‌.

هر چیزی که هست، نه می‌توان اهمیت و اثرِ پدرانِ جامعه را ندیده گرفت و نه عزمِ جدی‌ای برای تغییرِ وضع موجود دیده می‌شود. - البته اگر اساسا این را بپذیریم که مشکلی وجود دارد و اوضاع نیاز به اصلاح دارد. -


پ‌.ن:

در اهمیتِ نقشِ مادری شکی نیست.

در این که در همین موضوع هم چندان موفق نبوده‌ایم هم.

مسئله‌ی این پست، یک تفاوتِ بسیار مشهود در همان حیطه‌ی تئوری بود که نگارنده دلیلِ عقلی‌ای برایش پیدا نکرده.

گفتم شاید طرح‌ش باعث شود شما هم به‌ش فکر کنید و دلایل‌ش را بیابید :)

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۱ مرداد ۹۷ ، ۰۴:۰۱
فاء

بسم‌الله...

سلام!

+

اگر بخواهم با یک کلمه دانش‌گاه را توصیف کنم خواهم گفت: متفاوت.


من راجع به چند برهه از زندگی‌م این کلمه را استفاده می‌کنم. یکی‌شان قطعا ورودم به فرزانگان است. محیطی کاملا متفاوت با چیزی که من در خانواده تجربه کرده بودم و جدا شدن از فضای گل‌خانه‌ایِ دبستان و کودکی‌م.
با این وجود فرزانگان، یک مدرسه‌ی هویت‌ساز بود. شبیهِ علامه حلی، مثل البرز و علوی و نیکان و مفید.
آدم‌ها توی فرزانگان در عینِ داشتنِ هویتِ فردیِ کاملا مجزا و هیجان‌انگیز، در بسیاری از مسائل شبیه هم می‌شدند و همین می‌شد که لازم نبود برای رساندنِ بعضی مفاهیم به افرادش زیاد به خودت زحمت بدهی‌.
با حداقلِ اشاره‌ی مستقیم، مفاهیم منتقل می‌شدند.
اما چیزی که باعث می‌شود به دانش‌گاه‌ام بگویم "متفاوت" و این صفت را تا این‌جای زندگی‌م بیش از برهه‌های دیگر برازنده‌اش بدانم این است که توی دانش‌گاه شما با افرادی طرف‌اید که تا حدِ خوبی شکل گرفته‌اند؛ شکل گرفتن‌ای!
هر کدام هجده سال توی محیط‌های خانوادگیِ خاص بزرگ شده‌اند و دوازده سال تحت تاثیر سیستم‌های متفاوت مدارس‌شان بوده‌اند و حالا رسیده‌اند به شما.
آدم‌های متفاوتِ متفاوت!
که یا مجبوراید کلا قید ارتباط باهاشان را بزنید و یا رفتارتان را با محیط جدید تنظیم کنید.
دانش‌گاه تا به حال برای من آن‌قدرها جدی نشده و بالطبع ارتباطات‌ش هم همین‌طور اما نمی‌شود قید همه چیز و همه کس را درش زد. باید کمی از مواضع‌ت کوتاه بیایی. باید بتوانی با آدم‌هایی که اصلا تو را نمی‌فهمند و نمی‌شناسند حرف بزنی؛ گاهی به خاطرِ پروژه‌ی اجباریِ مشترکی که درگیرش هستی‌.
باید متوجه باشی که حرف‌ها و رفتارهایت ممکن است برای بقیه سوءتفاهم بسازد و یاد بگیری حداقلِ سوءتفاهم را تولید کنی.
دانش‌گاه برای من متفاوت بود چون مجبورم کرد ادبیاتِ سخت‌م را کمی‌ قابل‌فهم‌‌ کنم.
متفاوت بود به خاطرِ مدلِ دخترانگی‌هایی که تا به حال ندیده بودم.
متفاوت بود به خاطرِ آدم‌های فوق‌العاده متفاوت‌ش.
و اگر من در فرزانگان به خاطرِ بقا، مجبور شدم گفت‌وگو و تحمل مخالف را کمی یاد بگیرم، در علامه طباطبایی مجبور شدم تعامل با افرادی را یاد بگیرم که بعضا هیچ نکته‌ی مشترکی نداشتند با من.
تعامل با افرادی که هیچ علاقه‌ای به حضورشان دوروبرم نداشتم!
تنظیم روابط در دانش‌گاه مسئله‌ی بزرگِ من بود.

هرچند هنوز هم‌ زیاد آدمِ پرارتباطی در دانش‌گاه نیستم، 

هرچند به ندرت پیش آمده کامنتی بگذارم روی عکس‌های اینستاگرام‌شان، - از این بگذریم که اساسا افراد زیادی از دانش‌گاه را هم دنبال نمی‌کنم -
هرچند با خیلی‌‌هاشان حتی سلام و علیک هم ندارم
ولی دانش‌گاه من را مجبور کرد کمی از قوانینِ فوق آرمانی‌م برای ارتباط داشتن با افراد کوتاه بیایم. شما فرض کنید به خاطرِ همان بقا!

پ.ن:
تو نمی‌توانی آدم‌ها را طبقِ پازلِ دوست‌داشتنیِ خودت بسازی،

نمی‌توانی ازشان‌ انتظار داشته باشی آن طوری که تو دوست داری رفتار کنند،

نمی‌توانی زندانی‌شان کنی در تصورات‌ت،

ولی مختاری در تنظیم فاصله‌ات ازشان.

همان کارِ سخت..

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۱ مرداد ۹۷ ، ۰۳:۰۹
فاء